ای کاش سرت به لنگه ی در بخورد

خوشبختی ما به فرق این سر بخورد

بی فایده بود خنده ، فحشت دادم

شاید بشود کمی به تو بر بخورد

******

یک لحظه نگاه بی سبب خر شدم و

دل دادم بی پا و دل و سر شدم و

تاوان بدی بود برایم یک عمر

یک عمر به خانه ی تو منتر شدم و...

******

گفتند که حرفش بشنو شوهر توست

این رخت عروسی کفنی زیور توست

احمق نشوی ، هر چه سرت می آید

از طرز تفکر تو  و   باور توست

همینطور تند و تند میگذره...زمانو میگم..تابستونم رفتو دوباره اول پاییز و مدرسه..

یه عالمه پرستو ی قشنگ که می خوان بالهاشونو باز کنن و راه و رسم پروازو یاد بگیرن.. پاشو باید شالو کلاه کنی و بری بهشون پرواز یاد بدی..

اونا یه سفر بزرگ در پیش دارن..باید کوله بارشون پر باشه..اگه پرواز و درست یاد نگیرن میرن وسط باقالیا...

یادت باشه تو باید میخ اولو بزنی.پس محکمو درست بزن اونا اتکاشون به توئه.اگه بیفتی ۲۰۰ تا پشت سرت سقوط میکنن..

 کوچ دسته جمعیشونو به دنیای جدید آدم بزرگا ، از الان میشه تجسم کرد..

خودتو یادته؟

بازم یه سال دیگه میگذره . فامیل و یا دوستان خوبت دور هم جمع میشن و برات جشن تولد میگیرن و بهت هدیه میدن..یا شایدم اصلا یادشون نباشه..ولی کی اهمییت میده ؟مهم اینه که تو اومدی تو این دنیا و هزاران هزار اثر از تو  تو این جهان پهناور به جا مونده. حالا هر کی می خوای باش ، این مهمه که تو یک انسانی و  برای هدف خاصی اینجایی و بخوای نخوای رد پات همه جا هست. رو ی خاک بی اهمیت زیر پات.روی شاخه های شکسته ای که زیر پات له کردی

یا رو بال شکسته ی شاپرکی که آسایش تو رو توی یک چرت بعد از ظهر بهم زده بود.یا شاید روی قلب  ترک خورده ی یه دوست که لگد زدی و بروت نیاوردی. اون جمله چی بود؟ اصلا یادت نیست اما اون هرگز نتونسته اون حرفتو فراموش کنه. نه ..لازمه یه کم با خودت خلوت کنی...

حتی اگه خانواده و دوستات  خیلی هم مهربونن و پای ثابت هر چی بخوای هستن و نمیذارن

 آب تو دلت تکون بخوره ، اما گاهی وقتا باید یه خط گنده دور همه شون بکشی و خودت بمونی و خودت..بری یه جای خلوت لب رودخونه یا بالای کوه و تموم نگفته هاتو فریاد کنی..

 خودتو یه محک بزنی و کارنامه تو مرور کنی و همه چیو بریزی وسط دایره. میدونی که بعضی کارا و حرفا رو حتی به خودتم تا حالا نگفتی چه برسه به دیگران.

اصلا دیگران به جای خود ، به سر خودت چی آوردی؟ یا برای خودت چه کردی؟ چقدر به خودت صدمه زدی..؟ اصلا قدر خودتو دونستی؟به آرزو هات چی،پشت پا نزدی ، دیگرانو فدای آرزو هات یا آرزو هاتو فدای دیگران نکردی ؟

چی بودی چی شدی چیکار کردی کجای کاری...یادت باشه هر چند وقت یه بار یه سری به خودت بزنی...دیر میشه ها....

ما را ز دل خویش چه غافل کردند

فهمیدن عشق را چه مشکل کردند



انگار کسی به فکر ماهی ها نیست

سهراب ، بیا که آب را گل کردند

دلتنگی های انسان حد و حصر ندارد..غروب زندگی را که در می نوردی و نسیم جاری  پاییز را که نمیشناسی،  سوزش خزان

را تداعی می کند..

غافل از ابنکه بهار در پیش است..

آری  رویش جوانه های عشق و شور را در وجودت  جلوه گر خواهی یافت..و همواره در بالای سرت آسمانی باز در کهکشانی بی پابان

دامنی از الماسهای درخشان خواهد گستراند..

تو همان بهترین موهبت خداوندی که استحقاق داشتن آن بیکرانه را خواهی داشت.

مدتی است شکستن دست راستم و گچ گرفتن آن ،مرا از کار و زندگی انداخته و گر چه اصولا آدم شاکری هستم ، این اولین شعر طنزم را در زمان استیصال و اوج ناتوانی از انجام فعالیت های متنوعی که دارم سرودم.

دست راست 

دارم از درد فراقت آه و زاری، دست راست!

از برایت می کنم من بیقراری دست راست!

دائما دادی مرا یاری به ورزش سالها

بازی پینگ پنگ و بدمینتون ،سواری ،دست راست!

لوپ فورهندت چه محشر  بود یاد آن بخیر

بود بر من های لوپت افتخاری، دست راست!

کوه میرفتیم وتور و گردش و گلگشت ها

حال مشگل شد برایم خر سواری دست راست!

شعر نابی، اند اعجازی ، مرامی !خوب من!

تو برایم جلوه ای دیرینه داری دست راست!

هم شل و بی دست و پا و هم ضعیف و ناشی است

دست چپ، این دست چپ ،این زهرماری ، دست راست!

از خطوط زشت و نافرم و عجیب دست چپ

می شوم آخر به قبرستان فراری، دست راست!

از غم تصحیح اوراق از نفس افتاده ام

یکنفر باید فرستد دست یاری دست راست!

برگه ای سیصد  اگر پیدا شود من راضیم

ناجیم گردد عزیزی ،بردباری، دست راست!

تا که اوراق مرا گردن بگیرد این زمان

برطرف گردد ز چشم من خماری دست راست!

گر چه از دست چپم ممنونم اما واقعا

کی تواند بود چون تو یار غاری ،دست راست!

باز هم شکر خدا در گچ نرفته پای چپ

یا لگن یا عضو های بیشماری دست راست!

آخر شش هفته شاید بینمت بار دگر

باز هم از شانه ات گیرم سواری، دست راست!

 ما آدما اصلا قدر چیز هایی را که داریم نمیدونیم..باید روزی یه نون بخوریم و صد تا نون خیرات کنیم برای داشته هامون..این روزا برام روز های خاصیه برای اینکه دارم نیمکره ی راست مغزمو به کار می اندازم..دست چپم همین دست چپی که تو عمرش کار نکرده بود داره برای خودش کسی میشه.کلی کار دارم یادش می دم.از نوشتن و بازی پینگ پنگ گرفته تا تایپ فارسی و لاتین و کارهای روز مره .تا خدا نزده بود پس کله ام و مچ دست راستم آسیب نمی دید ،امکان نداشت اینقدر دست چپم کار یاد بگیره...خدا رو شکر و مرسی دست چپ عزیزم...دمت گرم ..مخلصیم...

دیگر  بس  است تکیه زدن  بر  حباب  ها

 خورشید من بتاب و بیفکن  نقاب ها   .....

سیروس رادمنش متولد1334در روستای بن آسیاب از توابع هفتکل بدنیا آمد و در شهرستان مسجدسلیمان بالید. گوش او پر بود از نغمه های کودکی اش در روستای بن آسیاب، در کنار گوراب ها و نیزارها و در هفتگل که وطن دوم اش بود.

/میانِ نه این و نه آن/

(1)

دنیا، خواب عمیقی ست ، برای فرزانگان

برای تو ، که آنسوی آب ، بودی اٌ

من

یارِغارِگریه های تو بودم......

/چار پاره/ 

پس از حجابِ غزل ها

بانو، انار شکسته بود.....

/طايفه در بهار/

 اگر بهاری هست ؛ بگوئيد

که اين دست ؛ طفلی بازيگوش ست

                            شتاب دارد.....

وقتی که فصل کوته ما را دوام نیست

وقت گلایه گویی و بغض مدام نیست

گفتم مرا ببخش بشر جایز الخطاست

در عفو لذتیست که در انتقام نیست

مهدي عابدي متولد 1353 اصفهان است

سال 79 مجموعه‌ي غزلي را با عنوان«از تو تنها همين» منتشر كرد.

مجموعه‌ي غزل دومش با عنوان «هزار و سيصد و شب» به تازگی به چاپ رسیده

است.

او از اعضاي هيات علمي دانشگاه اهواز و داراي درجه دكتري PH.Dدر علوم سياسي است.